چای

چای

هیچ نوشیدنی ای خستگی و عطش ما ایرانی ها را بهتر از چای رفع نمی کند. ما اغلب روزی چند استکان یا لیوان چای م یخوریم. البته چای خوردن در تمام کشورهای آسیا متداول است. اما در چین و در ژاپن، مراسمی وجود دارد که مراسم چا یخوری خوانده میشود. در ژاپن، این مراسم در چایخانه مخصوصی برگزار می شود که غالبا اتاقکی است در یک باغ کوچک بسیار باصفای ژاپنی. قدم گذاشتن در را ههای باریک، زیبا، سر سبز، وحشی و در عین حال حساب شده این باغ، خود دعوتی است به ورود به دنیایی دیگر، دنیای پر رمزو راز و آرام درون انسان. در این مراسم، نوشیدن چای هدف نیست، بلکه استاد و میهمان)یا میهمانان( فلسفه ای را نمودار می سازند که می شود گفت تا حدی نمایانگر فلسفه وجودیملت ژاپن است.

 

چای

چای

چای قبل از اینکه یک نوشیدنی متداول بشود، یک دارو بود. در قرن هشتم است کهچای، به عنوان یکی از سرگرمی های دل انگیز آن دوران، وارد چین، سرزمین شعر، شد. درقرن پانزدهم، ژاپن به چای مقامی خاص بخشید و از آن یک مکتب زیبا شناسی، مکتب ته ایسم Teaism )چاییسم( ساخت. چاییسم مکتبی است مبنی بر ستایش زیبایی در میان ابتذالزندگی روزمره. مکتب چای، پاکی و هماهنگی، هنر نیکوکاری و معنای والای نظم اجتماعیرا به پیروانش الهام م یبخشد. فلسفه چای تنها یک زیبای یشناسی ساده به معنای معمولی کلمه نیست، چرا که به ما امکان می دهد همراه با اصول اخلاقی و مذهبی، درک کامل خود را از انسان و طبیعت بیان کنیم.

در زبان محاوره ما، اغلب به شخصی که نسبت به حوادث خوش و غم انگیز زندگی بی توجه است می گویند که «او چای کم دارد » و برعکس به جمال پرست گستاخیکه بی تفاوت به فاجعه زندگی، خود را بی مهابا و آزادانه تسلیم جریان احساسات می کند رابه تحقیر میگویند که «زیادی چای دارد .»
بی شک یک خارجی تعجب می کند که بتوان در این خصوص چنین جنجال پر سر وصدایی راه انداخت! او احتمالاً آن را «توفان در یک فنجان چای » خواهد خواند.  در هر صورت، آیا عجیب نیست که از زمان های بسیار دور بشریت دور یک فنجان چایگرد هم آمده است؟ این تنها مراسم آسیایی است که تمام دنیا برای آن ارزش قائل است.

 

چای

چای

انسان سفیدپوست مذهب و اخلاقیات ما را به تمسخر گرفت اما این نوشیدنی طلایی رابی درنگ پذیرفت. چای بعد از ظهر اکنون یکی از برنامه های مهم زندگی جامعه غربی است.
با صدای ظریف بهم خوردن نعلبکی و فنجان، در جیک جیک زیبای مهما ننوازی زنانه، در گذاشتن شکر و خامه که همه جا مرسوم است، اینها همه شواهدی هستند که نشان می دهند مکتب چای دیگر مورد تردید نیست.

طعم چای لطف دل انگیزی دارد که آنرا مقاومت ناپذیر می سازد و به ویژه به آسانی می شود از آن ایده آلی ساخت.  چای یک اثر هنری است و دستان ماهرانه ای لازم است تا تمام خصوصیات والای آن را آشکار سازد. چای خوب داریم و چای بد؛ مانند تابلو ی نقاشی خوب و تابلوی نقاشی بد. گیاه شناسان و پزشکان چینی، از زما نهای بسیار قدیم، گیاه چای را که از نواحی جنوب چین می آید، می شناختند و بدلیل خواصی همچون تسکین خستگی، آسایش روح، تقویت اراده و احیای نور چشم برای آن ارزش خاصی قائل بودند. آنها چای را فقط به صورت داروی خوردنی تجویز نم یکردند بلکه اغلب آنرا به صورت خمیر برای درمان انواع روماتیسم ها بکار می بردند. تائویس تها چای را عنصری اساسی در اکسیر جاودانگی می پنداشتند و بودیس تها، در طی ساعات طولانی تفکر و تعمق از چای استفاده مd کردند. در قرن چهارم و پنجم، چاینوشیدنی مورد علاقه اهالی کران ههای رود یانگ تسه Yangtse بود. اما طرز تهیه چای در آن زمان بسیار ابتدایی بود. رسم نوشیدن چای د مکرده در نزد ژاپن یها نسبتاً جدید است و به قرن هفدهم با زمی گردد.
امروزه، مردم اغلب چای د مکرده مینوشند اما برای ژاپن یها هنوز پودر چای، والاترین طریقه نوشیدن چای است.

چای

چای